23 sierpnia 2017 r. Imieniny obchodzą: Róża, Apolinary, Filip

  Nowe życie w Chrystusie    
LITURGIA SŁOWA



Czytania:
Sdz 9,6-15; Ps 21,2-7; Hbr 4,12
Ewangelia:
Mt 20,1-16a

Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

SŁUŻBA LITURGICZNA
Ministranci
Lektorzy
Psałterzyści
Świeccy szafarze Komunii Świętej
Zdjęcia z uroczystości włączenia kandydatów na ministrantów i kandydatów na lektorów
 
INTENCJE
Informacja
 
REKOLEKCJE
Rachunek sumienia
 
OGŁOSZENIA
Ogłoszenia
Archiwum ogłoszeń
Zapowiedzi
 
SEKRETY DLA DZIECI
Ważna informacja
 
DOTACJE NA REMONT
Urząd Marszałkowski
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie
Urząd Miasta Siedlce
 
MATERIAŁY SYNODALNE
III rok pracy I katecheza
III rok pracy II katecheza
III rok pracy III katecheza
III rok pracy IV katecheza
 
DYŻUR SPOWIEDNICZY
Dyżur spowiedniczy od 1 września 2016r
 
LINKI
Diecezjalne Centrum Pielgrzymkowe
Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia
Duszpasterstwo Akademickie
Duszpasterstwo Rodzin
Nie śpijcie! Nie!
Hymn ŚDM Schola Gaudete
 
AKTUALNOŚCI
Orędzie papieża Franciszka na Światowy Dzień Młodzieży 2017
 
Serwis informacyjny KRP

Przedsiębiorco, pamiętaj o złożeniu deklaracji w ARR

Zbiórka odpadów wielkogabarytowych w Gminie Trzebieszów

Kwesta odbyła się mimo padającego deszczu

Jaroslaw Głowacki: To będą dobre dni dla miasta

Trojanów: kolejne pieniądze na remonty dróg

Zygzakiem po powiecie

Leśmian na dożynkach w Łaskarzewie

Nagrody w konkursie filmowym rozdane

II Noc Bluesowa w Sulbinach

Plener Malarsko - Fotograficzny Drohiczyn 2017

Msza święta w 16. rocznicę śmierci bpa Skomoruchy

Słuchaj na żywo KRP


        

 
MENU
Informacje o parafii
Kontakt
Duszpasterze
E- mail i Konto parafii
Poradnia Rodzinna
 
PORZĄDEK NABOŻEŃSTW
Msze św.
Nabożeństwa
 
SAKRAMENTY ŚWIĘTE
Chrzest Św.
Bierzmowanie
I Komunia Św.
Sakrament pojednania
Namaszczenie Chorych
Kapłaństwo
Małżeństwo
 
KANCELARIA
Godziny otwarcia
 
RADY PARAFIALNE
Rada Duszpasterska
Rada Ekonomiczna
 
GRUPY PARAFIALNE
Akcja Katolicka
Apostolat Maryjny
Chór Katedralny
Koła Różańcowe
Krąg Liturgiczny
Neokatechumenat
Schola GAUDETE!
Schola dziecięca
 
FOTO ALBUM
Schola dziecięca
Dekoracja na Triduum Paschalne 2016r
Pielgrzymka Apostolatu Maryjnego na Jasną Górę 2016r
Pielgrzymka Rodzin Różańcowych do Leśnej Podl. 27.08.2016
Niedziela Palmowa - promocja ministrantów
 
 
 
III rok pracy III katecheza
 
 

 

KATECHEZA SYNODALNA

Temat:

Miłosierdzie Boga

w sakramencie pokuty i pojednania

Wstęp

Papież Franciszek 8 grudnia 2015 r., w Uroczystość Niepokalanego

Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zainaugurował w Kościele Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. Otworzył Drzwi Święte, które stały się Bramą Miłosierdzia. Każdy wchodzący przez tę bramę może doświadczyć miłości Boga, który pociesza, przebacza i daje nadzieję. Zgodnie z postanowieniem Ojca Świętego w III Niedzielę Adwentu w każdym Kościele lokalnym, w Katedrze, i innych kościołach o szczególnym znaczeniu, została otworzona na cały rok taka sama Brama Miłosierdzia.

Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia jest szczególnym momentem

doświadczenia Miłosierdzia Boga, Jego łaski i odnowy duchowej. Jest

okazją do zyskania odpustu zupełnego. Oprócz warunków jakie przy tej

okazji zwykle należy spełnić, Franciszek w specjalnym liście na temat

Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia polecił, aby wierni odbyli

„krótką pielgrzymkę do Drzwi Świętych, otwartych w każdej Katedrze

i w kościołach wyznaczonych przez Biskupa diecezjalnego (...) na znak

głębokiego pragnienia prawdziwego nawrócenia”. Rok Jubileuszowy to doskonały czas, abyśmy pogłębiali naszą świadomość o sakramentalnym znaku przebaczającej Miłości Boga, jakim jest sakrament pokuty i pojednania. Chcemy wniknąć w ten znak, aby na nowo odkrywać głębię Bożej Miłości. W tej katechezie przedstawimy kilka zagadnień, które wydają się ważne do przypomnienia.

 

I. Bóg objawia się jako miłosierny Ojciec

Pismo Święte objawia nam Boga i Jego łaskawe (miłosierne) działanie pośród swego ludu.

Miłosierdzie i łaskawość są to chyba najczęściej używane słowa na określenie Boga i Jego działania względem grzesznego człowieka, najpierw w stosunku do narodu wybranego (Stary Testament), potem w odniesieniu do każdego człowieka (Nowy Testament).

Wystarczy przytoczyć tutaj werset z Psalmu 78: „On jednak litując się

odpuszczał winę, a nie wytracał, i często odwracał swój gniew, i nie pobudzał całej swej zapalczywości. Przypominał sobie, że są tylko ciałem i tchnieniem, które odchodzi, a nie wraca 1”.

Punktem kulminacyjnym miłosiernego działania Boga względem

człowieka było przyjście na ziemię Syna Bożego, czyli Wcielenie. Kiedy nadeszła pełnia czasu, Syn Boży, Jezus Chrystus przyszedł na świat,

aby wziąść na siebie grzech świata (por. J 1,29; Iz 53,7.12). Objawił się

jako ten, który ma władzę sądzenia (por. J 5,27) i odpuszczania grzechów

(por. Mt 9,2-7; Łk 5,18-25; 7,47-49; Mk 2,3-12). Nade wszystko ukazał się jako ten, który nie przyszedł potępiać, ale aby przebaczać i zbawiać (por. J 3,17). Punktem szczytowym całej misji Jezusa była Jego męka śmierć i zmartwychwstanie. Był to moment, w którym Pan Jezus wziął na siebie ludzki grzech i przyjął zań zapłatę, czyli śmierć (por. Rz 6,23). W ten sposób odkupił każdego człowieka. Zbawić może jednak tych, którzy chcą zbliżyć się do Niego i skorzystać z Jego dzieła. Jest to możliwe w sakramentach Kościoła.

 

II. Kościół szafarzem znaku przebaczenia

Pan Jezus chciał, aby dzieło pojednania człowieka z Bogiem, którego dokonał podejmując dobrowolnie śmierć na krzyżu, było dostępne

każdemu. Dlatego w dniu Zmartwychwstania, udzielił władzy odpuszczania grzechów Apostołom, , którzy sami podlegają zasadzkom grzechu: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. (J 20,22; Mt 18,12”. Ps 78 [77], 38 n.

Por. także w odniesieniu do Piotra Mt 16,19. Jan Paweł II, cytując Izaaka ze Stella wskazuje na pełną komunię Chrystusa z Kościołem w odpuszczaniu grzechów:

W Kościele od samego początku istniało przekonanie, że Pan Jezus udzielił tej władzy Apostołom z prawem przekazywania jej ich następcom. Istniała także świadomość znaku przebaczenia, udzielanego poprzez sakrament pokuty. To znaczy pewność, że sam Pan Jezus ustanowił i powierzył Kościołowi, jako dar swojej dobroci i miłosierdzia wobec wszystkich (por. Tt 3,4-7), specjalny sakrament dla odpuszczania grzechów popełnionych po chrzcie. Zawsze jednak istniało w Kościele przekonanie, że sakramencie dział sam Chrystus, który odpuszcza grzechy. Szafarz pokuty, działa bowiem „in persona Christi”. Oznacza to, że w osobie spowiednika jest obecny i działa sam Chrystus. To On dokonuje tajemnicy odpuszczenia grzechów, jest tym, który okazuje się bratem człowieka (por. Mt 12,49n.; Mk 3,33n.; Łk 8,20n.; Rz 8,29: „Pierworodny między wielu braćmi”) miłosiernym, wiernym i współczującym arcykapłanem (por. Hbr 2,17; 4,15), pasterzem gotowym szukać zbłąkanej owcy (por. Mt 18,12n.; Łk 15,4-6), lekarzem, który leczy i pociesza (por. Łk 5,31n), jedynym nauczycielem, który jest prawdomówny i naucza drogi Bożej (por. Mt 22,16), „sędzią żywych i umarłych” (Dz10,42), który sądzi prawdziwie, a nie według pozorów (por. J 8,16).

W Katechizmie Kościoła Katolickiego znajdujemy różne określenia tego znaku. Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia, drogę powrotu do Ojca, od którego człowiek oddalił się przez grzech. Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina. Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie – spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym Elementem tego sakramentu. Sakrament ten jest również „wyznaniem”, uznaniem i uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka. Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami

„Kościół nie może niczego odpuścić bez Chrystusa, a Chrystus nie chce niczego odpuścić bez Kościoła. Kościół może odpuścić tylko pokutującemu, czyli temu, którego Chrystus dotknął swą łaska; Chrystus zaś nie uznaje za usprawiedliwionego tego, kto gardzi Kościołem” (cyt. za ReP 29).

 

kapłana Bóg udziela penitentowi „przebaczenia i pokoju”. Nazywa się

go sakramentem pojednania, ponieważ udziela grzesznikowi miłości

Boga przynoszącej pojednanie: „Pojednajcie się z Bogiem” (2Kor 5,20).

Ten, kto żyje miłosierną miłością Boga, jest gotowy odpowiedzieć na

wezwanie Pana: „Najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim” (Mt 5,24)

(KKK 1423-1424).

III. Dlaczego pojednanie po chrzcie?

Katechizm

wymienia trzy grupy sakramentów: wtajemniczenia chrześcijańskiego (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia), uzdrowienia (pokuta i namaszczenie chorych) oraz sakramenty w służbie komunii (kapłaństwo i małżeństwo). Przez wtajemniczenie chrześcijańskie człowiek otrzymuje nowe życie w Chrystusie. Jak uczy nas św. Paweł, przechowujemy jednak to życie „w naczyniach glinianych” (2Kor 4,7). To nowe życie dziecka Bożego może więc ulec osłabieniu, a nawet można je utracić przez grzech. Łaska sakramentu chrztu nie wyeliminowało automatycznie słabości natury ludzkiej ani jej skłonności do grzechu. Z tego też względu wezwanie Chrystusa do nawrócenia ciągle jest kierowane do każdego członka wspólnoty Kościoła, bo każdy jest grzesznikiem. Przypomina o tym często papież Franciszek, który mówi, że także papież potrzebuje przebaczenia grzechów i musi się nawracać. Dlatego Kościół, mając świadomość słabości ludzkiej natury, w swojej mądrości dopuścił możliwość wielokrotnej spowiedzi po chrzcie. Kościół, który jest wspólnotą grzeszników okupionych przez Chrystusa jest „święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje” (KK 8).

IV. Sakrament pokuty i pojednania

Od początku istnienia Kościoła istnieją liczne i różne formy pokuty.

Jedne o charakterze liturgicznym czy paraliturgicznym, poczynając

Od aktu pokutnego we Mszy św., po nabożeństwa przebłagalne i pielgrzymki; inne praktyki o charakterze ascetycznym, takie jak post, dobrowolnie podejmowane wyrzeczenia. Żaden jednak z tych aktów nie jest

równie znaczący ani skuteczny, a równocześnie dostępniejszy w

samym swym obrzędzie, jak sakrament pokuty. Tylko bowiem w tym sakramencie każdy chrześcijanin i cała wspólnota wierzących otrzymują pewność przebaczenia mocą Krwi Chrystusa, przelanej na krzyżu za każdego człowieka 3. Sposób wykonywania władzy jednania grzeszników z Bogiem

zmieniał się na przestrzeni wieków. Zmianom ulegały układ i celebracja tego sakramentu. Zasadnicza struktura pozostawała jednak ta sama.

Zawierała ona dwa podstawowe elementy: akty nawracającego się człowieka (żal, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie), oraz działanie Boże za pośrednictwem Kościoła.

Akty penitenta

Warunkiem koniecznym przed przystąpieniem do sakramentu pokuty jest przede wszystkim uznanie grzechu. Nikt nie może wejść na drogę prawdziwej i szczerej pokuty tak długo, jak długo nie dostrzeże i nie uzna, że popełnił grzech, i przez to odłączył się od Boga i braci. Zaburzył także relację do samego siebie i do całego stworzenia. Niezbędny do tego jest akt zwany tradycyjnie rachunkiem sumienia. Jest to wewnętrzne badanie serca, w którym chodzi o szczerą i spokojną konfrontację z wewnętrznym prawem moralnym, z normami ewangelicznymi podanymi przez Kościół, z samym Jezusem Chrystusem, który jest nauczycielem i wzorem życia, oraz z Ojcem Niebieskim, który powołuje nas do dobra i doskonałości (por. ReP 31).

Pierwsze miejsce wśród aktów penitenta zajmuje żal za grzechy,

czyli jasne i zdecydowane odrzucenie popełnionego grzechu i postanowienie nie grzeszenia na przyszłość. Katechizm mówi o dwóch rodzajach

żalu. Gdy motywem żalu jest miłości do Boga, jest on nazywany „żalem

doskonałym” lub „żalem z miłości”. Taki żal gładzi grzechy powszednie.

W sytuacjach, gdy nie jest możliwe przystąpienie do spowiedzi, przynosi on także przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe. Drugim rodzajem jest żal „niedoskonały”. Źródłem 3

Por. Jan Paweł II, Adhortacja apostolskaReconciliatio et paenitentia, 28. Dalej: ReP.

Zgodnie z przykazaniem kościelnym, „każdy wierny, po osiągnięciu wieku rozeznania, jest zobowiązany przynajmniej raz w roku wyznać

wiernie wszystkie swoje grzechy ciężkie” (kan. 989 KPK). Nie wydaje

się jednak, aby ktoś, kto wyznaje swoje grzechy tylko raz czy dwa razy

w roku mógł wypełnić to zalecenie. Dlatego Kościół zaleca, aby spowiadać się częściej, wyznając także grzechy powszednie. Wyznawanie grzechów powszednich służy przede wszystkim rozwojowi duchowemu, właściwemu kształtowaniu sumienia oraz walce ze złymi skłonnościami.

Jan Paweł II przypominał, aby wychowywać do tego wiernych 6. Spowiedź z grzechów powszednich pomaga poddawać się leczącej mocy Chrystusa i postępować w życiu duchowym. Częściej otrzymując przez sakrament pokuty dar miłosierdzia Ojca, jesteśmy przynaglani, by być – jak On – miłosierni (Łk 6,36). Istota sakramentu pokuty jest zawarta w formule rozgrzeszenia.

Rozgrzeszenie nie jest aktem penitenta, lecz odnosi się do spowiednika. Słowa rozgrzeszenia ukazują, że źródłem wszelkiego przebaczenia jest

Bóg–Ojciec miłosierdzia; dokonuje On pojednania grzeszników przez

Paschę swojego Syna i dar Ducha Świętego; pośrednikiem w tym dziele

jest Kościół:

„Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć

i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. 6

„Dobrze będzie przypomnieć także, że dla zrównoważonego ukierunkowania duchowego i duszpasterskiego w tej dziedzinie konieczne jest przywiązywanie w dalszym ciągu dużej wagi do korzystania z sakramentu pokuty także wtedy, gdy chodzi o grzechy powszednie, i wychowywanie do tego wiernych. Potwierdza to tradycja doktrynalna i wiekowa praktyka. (...) Wiedząc i nauczając, że grzechy powszednie mogą być darowane również w inny sposób – przez akt żalu, uczynki miłości, modlitwę, akty pokutne – Kościół nie przestaje przypominać wszystkim o szczególnym bogactwie zawartym w akcie sakramentalnym także w odniesieniu do tych grzechów. Częste przystępowanie do Sakramentu – do czego zobowiązane są pewne kategorie osób – wzmacnia świadomość, że również mniejsze grzechy obrażają Boga i ranią Kościół, Ciało Chrystusa, a korzystanie z Sakramentu staje się pobudką i okazją do tego, by

‹‹w doskonalszy sposób upodabniać się do Chrystusa i wierniej ulegać głosowi Ducha

 

Sakramentalnej formule towarzyszy gest wyciągniętej prawej ręki w kierunku penitenta oraz znak krzyża uczyniony nad nim. Jest to wyraz, że

w tym momencie skruszony i nawrócony grzesznik spotyka się z mocą

i miłosierdziem Boga. To moment, w którym jest obecny i działa Trójjedyny Bóg. To On gładzi grzech człowieka i przywraca mu niewinność;

dzieje się to mocą zbawczej męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Innymi słowy rozgrzeszenie, którego kapłan, szafarz przebaczenia,

chociaż sam grzeszny, udziela penitentowi, jest skutecznym znakiem interwencji Ojca, i znakiem „zmartwychwstania” ze „śmierci duchowej”.

Końcowym aktem penitenta w sakramencie pokuty jest

Zadość uczynienie.

Popularnie nazywamy je po prostu pokutą. Nie jest to cena

za grzech, którą grzesznik płaci za otrzymane przebaczenie. Żadne bowiem ludzkie działanie nie może wyrównać tego, co się otrzymało, owocu najdroższej Krwi Chrystusa. Dlatego zadośćuczynienie nie powinno

sprowadzać się tylko do odmówienia pewnych modlitw, które najczęściej otrzymujemy jako pokutę, aby „uregulować” swoją pozycję przed

Bogiem. Musi ono angażować wnętrze człowieka, który chce rozpocząć

nowe życie. Powinno ono obejmować także akty czci Bożej, uczynki miłości, miłosierdzia i wynagrodzenia. „Grzesznik, po otrzymaniu przebaczenia, jest zdolny do tego, by włączyć swe własne fizyczne i duchowe umartwienie, dobrowolne a przynajmniej przyjęte, w Mękę Chrystusa, który wysłużył mu przebaczenie. Należy też pamiętać, że po rozgrzeszeniu pozostaje w duszy chrześcijanina pewien obszar mroku, będący skutkiem ran grzechowych, niedoskonałości skruchy, osłabienia władz duchowych, w których tkwi jeszcze pozostałe zakaźne ognisko grzechu, wciąż wymagające walki z nim poprzez umartwienie i pokutę. Takie znaczenie ma pokorne i szczere zadośćuczynienie” (ReP 31).

Zarówno Katechizm jak i Obrzędy pokuty, wskazują, że zadośćuczynienie powinno uwzględniać sytuację penitenta i mieć na celu jego

duchowe dobro. Jeśli to możliwe, pokuta „powinna odpowiadać ciężarowi i naturze popełnionych grzechów. Może nią być modlitwa, jakaś ofiara, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, dobrowolne wyrzeczenie, cierpienie, a zwłaszcza cierpliwa akceptacja krzyża, który musimy dźwigać. Tego rodzaju pokuty pomagają nam upodobnić się do Chrystusa, który raz na zawsze odpokutował za nasze grzechy; pozwalają nam stać się współdziedzicami Chrystusa Zmartwychwstałego, „skoro wspólnie z Nim cierpimy (Rz 8,17) (KKK 1460)7”.

Jest jasne, że wiele naszych grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy więc uczynić wszystko, co jest możliwe, aby ją naprawić (na przykład oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobre imię temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy itp.). Łaska sakramentu usuwa grzech, ale nie likwiduje nieporządku, jaki grzech wprowadził.

 

Celebracja sakramentu pokuty

Księga liturgiczna

Obrzędy pokuty dostosowane do zwyczajów diecezji polskich

przewiduje trzy sposoby sprawowania tego sakramentu.

Pierwszy obrzęd pojednanie jednego penitenta jest jedynym normalnym i zwyczajnym sposobem sprawowania sakramentu pojednania. Jest to ten obrzęd, który dobrze znamy z praktyki parafialnej. Zawiera on następujące elementy:

•przyjęcie penitenta:

pozdrowienie (P: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus) i błogosławieństwo kapłana (znak krzyża); zachęta do ufności Bogu 8; podanie stanu przez penitenta, czas ostatniej spowiedzi, trudności w prowadzeniu życia chrześcijańskiego oraz inne okoliczności, których poznanie jest potrzebne spowiednikowi do wykonywania jego posługi;

•czytanie słowa Bożego9;

•wyznanie grzechów i przyjęcie zadośćuczynienia;
7 Zob. także
Obrzędy pokuty, n. 18-19.

8 Warto tu przypomnieć, że księga litugiczna proponuje sześć różnych formuł do wykorzystania przez spowiednika (zob. Obrzędy pokuty,n. 42).

9 Czytanie słowa Bożego podczas samego obrzędu jest fakultatywne, zależne od okoliczności. Obrzędy pokuty wskazują jednak na wartość słowa Bożego w przygotowaniu do spowiedzi. Pomaga ono rozeznać swoją sytuację przed Bogiem, wzywa do nawrócenia i do zaufania miłosierdziu Boga (Por. Obrzędy pokuty, n. 17).

•modlitwa penitenta i rozgrzeszenie kapłańskie(spowiednik wyciąga prawą rękę w kierunku penitenta)10;

•dziękczynienie

(K: Wysławiajmy Pana bo jest dobry;

P: Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki) i odesłanie penitenta (K: Bóg odpuścił tobie grzechy idź w pokoju)11.

Pierwsza forma pozwala na dowartościowanie aspektów najbardziej

osobistych. Pozwala ona lepiej dostosować sprawowanie sakramentu do

konkretnej sytuacji penitenta. Można ją spokojnie rozeznać w dialogu pomiędzy penitentem a spowiednikiem. Indywidualny charakter, tej formy pozwala również łączyć sakrament pokuty z kierownictwem duchowym, które choć jest czym różnym od sakramentu daje się z nim pogodzić.

Druga forma sprawowania sakramentu pokuty to celebracja wspólnotowa, podczas której uczestnicy wspólnie przygotowują się do spowiedzi i wspólnie dziękują za otrzymane przebaczenie grzechów. Osobiste wyznawanie grzechów i indywidualne rozgrzeszenie są w ramach takiej celebracji włączone do liturgii słowa Bożego, z czytaniami, psalmem responsoryjnym i homilią. Po homilii wspólnie przeprowadza się rachunek sumienia i wspólnie, w modlitwie litanijnej, prosi się Boga o przebaczenie; odmawia się modlitwę

Ojcze nasz, indywidualna spowiedź i rozgrzeszenie Na zakończenie obrzędu odmawia się modlitwę dziękczynną, udziela błogosławieństwa i odsyła wiernych12.

Wartością tej formy sprawowania sakramentu pojednania jest ukazanie wspólnotowego wymiaru grzechu, nawrócenia i pojednania. Jest to

jednak celebracja rzadko używana w duszpasterstwie parafialnym. Wiąże

się ona z potrzebą większego przygotowania i zaangażowania większej

liczby spowiedników. Można ją raczej zaproponować i zorganizować

w ramach rekolekcji dla mniejszej grupy wiernych. Niezależnie jednak

od sposobu celebracji sakramentu pokuty jest on zawsze ze swej natury

czynnością liturgiczną, a więc eklezjalną i publiczną (por. KL 26-27).

10

Por. Obrzędy pokuty,n. 19, 46. 11 Zamiast tej formuły kapłan może użyć jednej z czterech innych zaproponowanych w Obrzędach. Zob. Obrzędy pokuty, n. 48.12

Można skorzystać z księgi liturgicznej i krótko przedstawić jej II rozdział. Zob.

Obrzędy pokuty, n. 49-60.

Trzeci obrzęd to pojednanie wielu penitentów z ogólną spowiedzią, i rozgrzeszeniem. Jest to forma nadzwyczajna, i dlatego nie jest pozostawiona wolnemu wyborowi spowiednika. Korzystanie z niej podlega specjalnym przepisom. Można ją zastosować „gdy zachodzi bliskie niebezpieczeństwo śmierci, a kapłan lub kapłani nie mieliby czasu wysłuchać spowiedzi każdego penitenta. Może ona zaistnieć również wtedy, gdy jest dużo penitentów, a mało spowiedników, tak że nie mieliby oni możliwości należytego wyspowiadania wszystkich w odpowiednim czasie i wielu penitentów bez własnej winy zostałoby pozbawionych przez dłuższy czas łaski sakramentalnej lub Komunii świętej. W takim przypadku wierni dla ważności rozgrzeszenia muszą postanowić wyspowiadać się indywidualnie ze swoich grzechów, gdy tylko będą mieli do tego okazję. Ocena, czy rzeczywiście istnieją warunki wymagane do ogólnego rozgrzeszenia, należy do biskupa diecezjalnego. Duży napływ wiernych z okazji wielkich świąt i pielgrzymek nie stanowi takiej szczególnej konieczności” (KKK 1483).

W Dodatku,Księga liturgiczna Obrzędy pokuty dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, zawiera także tzw. „Nabożeństwa pokutne”. Są to zgromadzenia wiernych na słuchanie słowa Bożego. W tych zgromadzeniach wierni otrzymują wezwanie do nawróceni i odnowy życia oraz głosi się im orędzie o wyzwoleniu człowieka z grzechu przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Porządek tych celebracji jest taki, jaki zwykle zachowuje sie przy

liturgii słowa Bożego. Nie jest to forma sprawowania sakramentu pokuty, gdyż nie ma w nich wyznawania grzechów i rozgrzeszenia. Takie spotkania wiernych na słuchaniu słowa Bożego mają przede wszystkim rozwijać ducha pokuty we wspólnocie wiernych. Są także cenną pomocą w przygotowaniu do spowiedzi, która ma się odbyć w innym czasie (por. Obrzędy pokuty, n. 36-37).

Indywidualne i integralne wyznawanie grzechów oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny zwyczajny sposób, pojednania grzesznika z Bogiem i Kościołem, „chyba że zwalnia ich od tego niemożliwość fizyczna lub moralna” (Obrzędy pokuty, n. 31). Jest to uzasadnione, gdyż Chrystus działa w każdym sakramencie; zwraca się osobiście do każdego grzesznika: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy” (Mk 2,5); On jest lekarzem pochylającym się nad każdym chorym, który Go potrzebuje (Mk 2,17), by zostać uzdrowionym; podnosi każdego i na nowo włącza do komunii braterskiej. Dlatego spowiedź osobista jest najbardziej wymowną formą pojednania z Bogiem i Kościołem (KKK 1484).

 

 

Zakończenie

 

Grzech dotyka wszystkich ludzi. Św. Jan Apostoł przypomina nam:

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i

nie ma w nas prawdy” (1J 1,8). Sam Pan Jezus nauczył nas modlić się:

„Przebacz nam nasze grzechy” (Łk 11,4), łącząc razem wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg.

Wszyscy więc potrzebujemy przebaczenia i pojednania.

Na ogrom grzechu Bóg odpowiada pełnią przebaczenia. Miłosierdzie będzie zawsze większe od każdego grzechu i nikt nie może ograniczyć miłości Boga, który przebacza. Poddajemy się tej miłosiernej miłości Boga, gdy korzystamy z wiarą i dobrze przygotowani korzystamy z sakramentu pokuty i pojednania. To w tym sakramencie dostępujemy pojednania z Panem Bogiem, z sobą samym, z braćmi i z całym stworzeniem (por. ReP 21).

Niech kolejny rok pracy synodalnej, który zbiega się z zainaugurowanym przez Franciszka Nadzwyczajnym Jubileuszem Miłosierdzia, będzie dla nas okazją do odkrycia na nowo głębi sakramentu pokuty

 

Katecheza opracowana na podstawie:

Katechizm Kościoła Katolickiego

Jan Paweł II, Adhortacja apostolska

Reconciliatio et paenitentia

Obrzędy pokuty dostosowane do zwyczajów diecezji polskich,

wyd. II, Katowice 2009.

 

PYTANIA DO PRACY

W ZESPOŁACH SYNODALNYCH

1)W jaki sposób przygotowujesz się do sakramentu pokuty? Czy

w przygotowaniu korzystasz z Pisma świętego?

2)Jaka jest dostępność do tego sakramentu w Twojej parafii? Czy są

określone godziny, kiedy można z tego sakramentu skorzystać?

Czy ustalony czas i miejsce sprawia, że spowiedź przebiega w sposób spokojny i bez „zakłóceń”?

3)

Jak wyglądają spowiedzi rekolekcyjne w Twojej parafii? Czy według

Ciebie należałoby coś zmienić? Jeśli tak, to co?

4)

Jaki jest strój spowiednika w Twojej parafii? Czy sposób sprawowania, miejsce, czas i strój spowiednika wskazują, że jest to czynność

święta? Czy masz świadomość, że istotą sakramentu pokuty jest spotkanie z miłosiernym Ojcem? Czy zraziłeś się kiedyś do spowiedzi?

Czy możesz powiedzieć co było powodem?

5)

Czy widzisz potrzebę słuchania słowa Bożego we wspólnocie, aby

lepiej przygotowywać się do tego sakramentu?

 

 
     

Copyright 2007 - Realizacja KreAtoR